Opłaty i Reklama
Leksykon architektury
Antyki
Projekt skansen
Polecamy
Wycena Valuation
Konserwacja
Wypoczynek
Kredyty Financing
Polowanie
Kaza Invest with Us
Słownik Dictionary
Warszawa retro
Akty prawne
Procedury Procedures
Cudzoziemcy Foreign
Porady
Firmy
Projekt PP
Regulamin serwisu
Obok - magazyn
Filatela
Korzenie
Almanach Zabytków
Vip
Media
Przetargi Nowo¶ć !
Partnerzy
Kalkulator




Jeste¶ tutaj->www.kaza.com.pl->Cudzoziemcy Foreign

Cudzoziemcy

WG MINISTERSTWA TRYB NABYWANIA NIERUCHOMOŒCI PRZEZ CUDZOZIEMCÓW


Informacja dotycz±ca najnowszych zmian w zasadach nabywania nieruchomo¶ci przez cudzoziemców po 1 maja 2004 r.

Zasad nabywania nieruchomoœci przez cudzoziemców dotyczy ustawa z dnia 20 lutego 2004 r. o zmianie ustawy o nabywaniu nieruchomo¶ci przez cudzoziemców oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 49 poz. 466), która weszła w życie 26 kwietnia 2004 r., natomiast czeœć przepisów ustawy weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r.

Ustawa ta dostosowuj±c prawodawstwo Polski do prawodawstwa Unii Europejskiej wprowadza zmiany do ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomo¶ci przez cudzoziemców (Dz. U. z 1996 r. Nr 54, poz. 245 z póĽn. zm.), która reguluje kwestie nabywania nieruchomo¶ci przez cudzoziemców, a w art. 8 ogranicza zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania poprzez wył±czenie obowi±zku uzyskiwania zezwolenia przez okre¶lone osoby lub w okre¶lonych przypadkach.

Ustawa ta wprowadza obiektywne, stabilne i przejrzyste kryteria wydawania zezwoleń na nabywanie nieruchomoœci, akcji i udziałów przez cudzoziemców. Z dniem akcesji Polski do Unii Europejskiej usunięte zostały ograniczenia dotycz±ce nabywania nieruchomo¶ci przez obywateli i przedsiębiorców Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które nie wynikaj± z prawa wspólnotowego oraz nie s± objęte okresami przej¶ciowymi.

Oznacza to, że z dniem 1 maja 2004 r. nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przez cudzoziemców, będ±cych obywatelami lub przedsiębiorcami państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego, z wyj±tkiem nabycia:
1) nieruchomoœci rolnych i le¶nych, przez okres 12 lat od dnia przyst±pienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej,
2) drugiego domu, przez okres 5 lat od dnia przyst±pienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej.

Ponadto ustawa ta znosi również pewne bariery administracyjne w zakresie uzyskiwania zezwoleń na nabywanie nieruchomoœci przez cudzoziemców, m.in. poprzez ograniczenie udziału naczelnych organów administracji współuczestnicz±cych w procesie decyzyjnym Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a mianowicie Minister Obrony Narodowej oraz Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie będ± wyrażali swojej zgody (jak miało to miejsce dotychczas), a jedynie posiadaj± ustawowe prawo sprzeciwu - instytucja tzw. „milcz±cej zgody organu”.

Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomoœci przez cudzoziemców (Dz.U. z 1996 r., Nr 54, poz. 245 z póĽn. zm.), wył±czenie spod 'swobodnego' nabywania przez obywateli lub przedsiębiorców z Europejskiego Obszaru Gospodarczego, nieruchomoœci rolnych i leœnych, nie dotyczy nabywania i obejmowania akcji oraz udziałów w spółkach będ±cych właœcicielami lub też wieczystymi użytkownikami takich nieruchomoœci. Przytoczony przepis nie stanowi bowiem o obowi±zku uzyskania zezwolenia przez cudzoziemców z państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego na nabycie udziałów lub akcji, jak czyni to wyraŸnie wobec nabycia nieruchomoœci.

Powyższe pozostaje w zgodzie z zapisami Traktatu Akcesyjnego, które stanowi± o możliwo¶ci zachowania przez okres 12 lat od dnia przyst±pienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, dotychczasowych zasad (obowi±zek uzyskania zezwolenia) wył±cznie w odniesieniu do nabycia nieruchomo¶ci rolnych lub le¶nych, nie za¶ w stosunku do nabycia lub objęcia przez cudzoziemców akcji lub udziałów spółek, będ±cych wła¶cicielami b±dĽ wieczystymi użytkownikami nieruchomo¶ci.

Ustanowiony w Traktacie Akcesyjnym okres przejœciowy dotycz±cy nabywania nieruchomoœci rolnych i le¶nych przez cudzoziemców, stanowi wyj±tek od generalnej wspólnotowej zasady swobody przepływu kapitału. Wielokrotnie Europejski Trybunał Sprawiedliwoœci w swoich orzeczeniach wyrażał pogl±d, iż tego rodzaju wyj±tki nie mog± być interpretowane w sposób rozszerzaj±cy.

Purchase of real estate by foreigners

Purchasing property by foreigners is governed by the provisions of the Act of 24 March 1920 on Purchase of Real Estate by Foreigners with further amendments.

'Foreigner' within the meaning of the Act is:

An individual who is not a Polish national
A corporate entity having a registered place of business abroad
A partnership of persons referred to above, which does not have a legal personality, has a registered place of business abroad and is incorporated under laws of foreign countries
A corporate entity which has a registered place of business in the Republic of Poland and is controlled directly or indirectly by persons or partnerships referred to above
The general rule is that foreigners require a permit from the Minister of Internal Affairs and Administration to buy real estate.

Cases where a permit is required

A permit is required in each case of real estate purchase, i.e. acquisition of ownership title or perpetual usufruct right to real estate on the basis of a legal transaction.
The following require a permit:

  • Purchase of real estate

  • Purchase or taking up of shares in a commercial company which has a registered place of business in the Republic of Poland and is the legal owner or perpetual usufructuary of the real estate


  • A permit is required if, by purchasing shares in a company which is the legal owner or perpetual usufructuary of real estate, a foreigner will take control of that company, or if shares in an already-controlled company are acquired or taken up by a foreigner who is not the company’s shareholder. A controlled company is a company in which a foreigner or foreigners holds or hold, directly or indirectly, more than 50% of votes at the meeting of partners or the general meeting of shareholders or has or have a dominating position within the meaning of the Code of Commercial Partnerships and Companies.

    The Minister of Internal Affairs and Administration may grant the foreigner a permit to purchase real estate or shares in a company owning real estate if there is no probability of threat to national security, public safety or public order and if the foreigner can demonstrate the existence of circumstances confirming his ties with Poland.

    The provisions of the Act do not apply to company transformations or transfer of ownership of real estate by intestate succession.

    No legal acts or entries of ownership titles or perpetual usufruct rights may be made without a permit from the Minister of Internal Affairs and Administration. If special conditions are specified in the permit, evidence must be produced, in the form of official documents, that those conditions have been complied with.

    If effected in breach of the provisions of the Act, the purchase of real estate or shares by a foreigner is null and void.

    Issuance of permits to entrepreneurs from the European Economic Area (EU plus Iceland, Norway and Lichtenstein)

    On 1 May 2004, the general rule whereby a permit is required for purchase by foreigners of real estate or shares in companies which are legal owners or perpetual usufructuaries of real estate ceased to apply to nationals and entrepreneurs residing or established in the territory of the European Economic Area (EEA).

    However, the Act provides for a number of derogations in this respect. EEA nationals and entrepreneurs must obtain a permit in the following cases:

  • To purchase agricultural and forest land - for 12 years after Poland became a member of the EU (i.e. until 2 May 2016),

  • To purchase a second home (i.e. the real estate which is intended to be developed for residential or recreational purposes and which will not be used by a foreigner as the habitual residence) - for five years after Poland became a member of the EU (i.e. until 1 May 2009).

  • However, EEA foreigners will not be required to obtain a permit during those transitory periods in the following cases:

    to purchase agricultural land situated in:

  • The following eight western and northern provinces: Dolno¶l±skie, Kujawsko-Pomorskie, Lubuskie, Opolskie, Pomorskie, Warmińsko-Mazurskie, Wielkopolskie, Zachodniopomorskie – after the end of the seven year period since the execution of a lease contract (date of execution must be certified), if during that period they have pursued farming in person on the land concerned and have legally resided in Poland,

  • The following eight central and eastern provinces: Lubelskie, Łódzkie, Małopolskie, Mazowieckie, Podkarpackie, Podlaskie, ¦l±skie, ¦więtokrzyskie – after the end of the three year period since the execution of a lease contract (date of execution must be certified), if during that period they have pursued farming in person on the land concerned and have legally resided in Poland

  • to purchase a second home:

  • If the purchaser has legally and continuously resided in Poland for at least four years, or

  • For the purpose of pursuing business activities in the form of tourist services.

  • Obtaning a permit


    Permits are issued by the Director of the Department of Permits and Licences of the Ministry of Internal Affairs and Administration on authorisation from the Minister of Internal Affairs and Administration. Permits are issued in the form of an administrative decision on the basis of a foreigner’s application. The provisions of the Administrative Procedure Code apply to proceedings connected with the purchase of real estate.

    A permit application for a permit should identify the applicant and his legal status; the real estate to be purchased; the seller; the legal form of real estate purchase, and should state the purpose of the property purchase.

    A foreigner seeking to obtain a permit must enclose, along with the application, the documents supporting the circumstances indicated in the application and his/her ties with Poland as well as other documents demonstrating that the real estate will be purchased in a proper manner.

    The application must be in Polish and all annexes in foreign languages must be translated into Polish by a certified translator.

    The Minister of Internal Affairs and Administration should examine the application within two months. The permit is only a prerequisite for purchase and is not binding for the seller. The purchase of real estate must be executed in a notarised form.

    The permit is valid for two years from the date of issue. A binding purchase agreement should be made and executed within that time limit.

    A foreigner who intends to purchase real estate may seek a promise of permit issuance. An application for the permit promise, including its annexes, must comply with all the requirements applicable to a permit application.

    The promise is valid for a year from the date of issue. The permit cannot be refused while the promise is valid, unless there have been changes in factual circumstances that are significant for the determination of the case.

    Exceptions from the obligation to obtain a permit

  • Purchase by a controlled corporate entity, for its statutory purposes, of undeveloped real estate in urban areas if their total area in the entire country does not exceed 4,000 m2

  • Purchase of independent residential premises

  • Purchase of real estate by a foreigner who has been residing in Poland for at least five years from the issuance of a permanent residence permit

  • Purchase by a foreigner whose spouse is a Polish national and who has resided in Poland for at least two years from the issuance of a permanent residence permit, of real estate that will become the joint property of both spouses

  • Purchase of real estate by a foreigner if, on the day of purchase, the foreigner is entitled to statutory succession after the assignor of the real estate, provided that the assignor was its legal owner or perpetual usufructuary for at least five years

  • Purchase of real estate by a foreign bank, which is a mortgagee, after an ineffective auction under enforcement proceedings

  • Acquisition or taking up by an indirectly or directly controlled bank of shares in a company which has a registered place of business in the Republic of Poland and is the legal owner or perpetual usufructuary of real estate in connection with enforcement of the bank’s claims for banking services rendered


  • Exemption from the obligation to obtain a permit does not apply to real estate situated in the vicinity of state borders and agricultural land of more than 1 hectare.
    To download the full English-language version of the Act please click here.


    Source/Zródło:PAiZ

  • Polish Information and Foreign Investment Agency


  • L’Agence Polonaise d’Information et des Investissements Etrangers


  • Polnische Agentur für Information und Auslandsinvestitionen AG


  • А.О. „Польское Агентство Информации и Иностранных Инвцестиций”


  • ポーランド情報・外国投資庁(PAIiIZ)の ホームページにようこそ


  • L'Agenzia Polacca delle Informazioni e degli Investimenti Esteri S.A.



  • Tekst rozporz±dzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych informacji oraz rodzajów dokumentów, jakie jest obowi±zany przedstawić cudzoziemiec ubiegaj±cy się o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomo¶ci.

    Informacja z 28 maja 2004 r. na temat nabywania nieruchomoœci przez cudzoziemców z Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

    Informacja z 4 czerwca 2004 r. dotycz±ca członkostwa Polski w Europejskim Obszarze Gospodarczym.

    Decyzja Rady Unii Europejskiej z dnia 30 marca 2004 r. (Nr 2004/368/EC, opublikowana 29 kwietnia 2004 r. w Official Jurnal of the European Union nr L 130).

    Decyzja Rady z 30 marca 2004 r. dotyczšca tymczasowego stosowania Umowy w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym i tymczasowego stosowania czterech zwišzanych umów (2004/368/WE)


    NAJCZĘŒCIEJ ZADAWANE PYTANIA

    Czy cudzoziemiec pochodzšcy z Unii Europejskiej musi uzyskać zezwolenie na nabycie lokalu mieszkalnego położonego w strefie nadgranicznej?
    Podmioty z Europejskiego Obszaru Gospodarczego nie maj± obowi±zku ubiegania się o wydanie zezwolenia Ministra na nabycie lokalu mieszkalnego, w tym także lokalu mieszkalnego położonego także w strefie nadgranicznej.

    Czy nabycie udziału w gruncie, który jest nabywany wraz z lokalem mieszkalnym wymaga zezwolenia?
    Nabycie udziału w gruncie zwišzanego z prawem własnoœci lokalu mieszkalnego nie wymaga uzyskania zezwolenia Ministra, gdyż jest to prawo przynależne do lokalu i jest z nim ¶ci¶le zwi±zane.

    Kto jest przedsiębiorc± unijnym?
    Decydujšce znaczenie ma tu miejsce siedziby, bšdŸ miejsce powstania podmiotu, co oznacza, że niezależnie od pochodzenie kapitału spółka maj±ca siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Europejskiego Obszaru Gospodarczego jest przedsiębiorc± unijnym.

    Czy spółka z siedzib± w Polsce, w której większo¶ć udziałów maj± podmioty cudzoziemskie będzie uważana za przedsiębiorcę unijnego?
    Polska od 1 maja 2004 r. będzie członkiem Unii Europejskiej, a zatem każda spółka maj±ca siedzibę na terytorium RP jest przedsiębiorc± unijnym.

    Co to jest „drugi dom'?
    Nabyciem „drugiego domu' jest nabycie nieruchomoœci przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniow±, b±dĽ na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, która nie będzie stanowiła stałego miejsca zamieszkania cudzoziemca. „Drugim domem' nie jest samodzielny lokal mieszkalny.

    Nabywanie lokali mieszkalnych i użytkowych

    I. Cudzoziemcy nie będšcych obywatelami bšdŸ przedsiębiorcami państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

    Zgodnie z dyspozycjš art. 8 ust. 1 cytowanej powyżej ustawy, nie wymaga uzyskania zezwolenia MSWiA nabycie przez cudzoziemca nie będšcego obywatelem bšdŸ przedsiębiorcš państwa członkowskiego Europejskiego Obszaru Gospodarczego:

    samodzielnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własnoœci lokali (Dz. U. Nr 85, poz. 388),

    samodzielnego lokalu użytkowego o przeznaczeniu garażowym lub udziału w takim lokalu, jeżeli jest to zwišzane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych nabywcy lub właœciciela nieruchomoœci lub samodzielnego lokalu mieszkalnego.

    Przepis ten nie ma jednakże zastosowania do nabywania lokali, zdefiniowanych powyżej, położonych w strefie nadgranicznej.
    Oznacza to. iż nabywanie lokali, o których mowa powyżej, położonych w strefie nadgranicznej przez cudzoziemców nie będšcych obywatelami bšdŸ przedsiębiorcami państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego wymaga uzyskania zezwolenia MSWiA.

    Natomiast nabywanie przez cudzoziemców nie będšcych obywatelami bšdŸ przedsiębiorcami państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego lokali użytkowych o charakterze usługowym tzn. lokali przeznaczonych na inne cele niż garaż nabywany w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych nabywcy lub właœciciela nieruchomoœci lub samodzielnego lokalu mieszkalnego, generalnie wymaga uzyskania zezwolenia MSWiA bez względu na fakt. czy lokal położony jest w strefie nadgranicznej czy poza obszarem strefy.

    II. Cudzoziemcy będšcych obywatelami bšdŸ przedsiębiorcami państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

    Nabywanie wszelkich lokali mieszkalnych bšdŸ użytkowych przez cudzoziemców będšcych obywatelami bšdŸ przedsiębiorcami państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego, generalnie nie wymaga uzyskania zezwolenia MSWiA, bez względu na fakt, czy lokal położony jest w strefie nadgranicznej czy poza obszarem strefy, albowiem lokal mieszkalny w rozumieniu ustawy o własnoœci lokali czy też lokal użytkowy nie stanowiš nieruchomoœci rolnej bšdŸ leœnej ani drugiego domu w rozumieniu przepisów ustawy o nabywaniu nieruchomoœci przez cudzoziemców.

    Zgodnie bowiem, z dyspozycjš art. 8 ust. 2 omawianej ustawy z dniem 1 maja 2004r. nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przez cudzoziemców, będšcych obywatelami lub przedsiębiorcami państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego, z wyjštkiem nabycia:

    nieruchomoœci rolnych i leœnych, przez okres 12 lat od dnia przystšpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej,

    drugiego domu, przez okres 5 lat od dnia przystšpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej.

    Uwaga ogólna:
    Przepisy ustawy o nabywaniu nieruchomoœci przez cudzoziemców nie majš zastosowania do nabycia spółdzielczego własnoœciowego prawa do lokalu, jako ograniczonego prawa rzeczowego.


    Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji
    Departament Nieruchomoœci, Zezwoleń i Koncesji
    00-564 Warszawa, ul. Koszykowa 16, tel. (48-82) 601-18-69

    W skrócie - nasz poradnik:

    Postępowanie dotycz±ce nabywania nieruchomo¶ci przez cudzoziemców


    Miejsce składania dokumentów:


    Zezwolenie na nabycie nieruchomości przez cudzoziemca wydaje Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji.


    Wniosek o wydanie takiego zezwolenia powinien być złożony w Departamencie Zezwoleń i Koncesji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, który to mieści się przy ul. Domaniewskiej 36/38 w Warszawie (kod pocztowy: 02 - 672).


    Wniosek taki można składać:
    § osobiście lub przez pełnomocnika w Biurze Podawczym Departamentu w godz. od 9.30 do 15.30 (z przerwš od 12.30 do 13.00),
    § przesłać pocztą.


    Czas trwania postępowania:

    Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji podaje, że średnio procedura mająca na celu wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości trwa 2 miesiące, licząc od dnia przedłożenia ostatnich dokumentów uzasadniających wniosek i niezbędnych do jego rozpatrzenia.


    Inne praktyczne informacje:

    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, przed wydaniem decyzji w sprawie zezwolenia, można zażądać od wnioskodawcy przedstawienia dowodów i informacji niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz do dokonania sprawdzenia, czy nabycie nieruchomości przez cudzoziemca nie spowoduje zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, a także czy będzie ono (czyli to nabycie) zgodne z interesem państwa.


    Nie istnieją wzory wniosku, które ułatwiłyby o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemca, a zatem sam zainteresowany lub jego pełnomocnik powinni opracować taki wniosek.


    Wniosek o wydanie zezwolenia powinien zawierać (źródło: www.mswia.gov.pl):

    § określenie nabywcy (w przypadku osób fizycznych: imiona, nazwisko, data i miejsce urodzenia, obywatelstwo, miejsce urodzenia, miejsce zamieszkania; w przypadku osób prawnych: nazwę, adres z kodem pocztowym, dane personalne członków zarządu, dane dotyczące udziałowców),

    § szczegółowe określenie nabywanej nieruchomości (dokładny adres, powierzchnia i rodzaj części składowych, numer działki, części składowe, numer księgi wieczystej),

    § imiona i nazwisko (firmę) osób zbywających nieruchomość, ich miejsca zamieszkania; w przypadku osoby prawnej - siedzibę,

    § określenie formy prawnej nabycia nieruchomości (np. umowa sprzedaży, ustanowienie użytkowania wieczystego),

    § uzasadnienie wskazujące cel nabycia nieruchomości i jej wielkość,

    § wskazanie posiadanych środków finansowych, wystarczających na deklarowaną działalność, a w szczególności na deklarowane inwestycje,

    § w przypadku osób fizycznych, wskazanie więzi łączących wnioskodawcę z Polską.


    Dokumenty, które powinny być przedkładane w szczególności na uzasadnienie wniosku to (źródło: www.mswia.gov.pl):

    § kserokopia paszportu- w przypadku osoby fizycznej, a w przypadku osób prawnych - poświadczony wypis z rejestru handlowego - na potwierdzenie prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce(wydany nie później niż 3 m-ce przed złożeniem wniosku),

    § w przypadku osób prawnych w przypadku prowadzenia działalności wymagającej koncesji - poświadczony odpis koncesji, informacje z właściwego oddziału ZUS o nie zaleganiu w opłacie składek, stanowisko lokalnych organów administracji rządowej lub samorządowej w sprawie planowanej inwestycji, dokumenty mogšce uwiarygodnić planowane przedsięwzięcia, w tym okreąlające działalność prowadzoną przez udziałowców mających siedzibę za granicą (np.: informacje z izb gospodarczych danego kraju, pierwszorzędnych banków),

    § pisemne oświadczenie zbywców nieruchomości o zamiarze jej zbycia na rzecz wnioskodawcy,

    § wypis z rejestru gruntów wraz z wyrysem z mapy geodezyjnej (wydany nie później niż 6 m cy przed złożeniem wniosku),

    § aktualny wyciąg z księgi wieczystej założonej dla zbywanej nieruchomości (wydany nie później niż 6 m-cy przed złożeniem wniosku),

    § zaświadczenie z właściwego urzędu gminny o przeznaczeniu nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego z powołaniem uchwały rady gminy i wojewódzkiego dziennika urzędowego, w którym uchwałę ogłoszono,

    § pisemne pełnomocnictwo- jeśli wnioskodawca działa przez pełnomocnika oraz adres pełnomocnika,

    § znaki opłaty skarbowej (5 zł od wniosku, 50 gr od każdego załącznika i 15 od pełnomocnictwa).


    Dodatkowe informacje można uzyskać w Departamencie Nieruchomości, Koncesji i Zezwoleń Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji pod nr telefonu +48(22) 6015998 w godz: od 9.30 do 15.30 (z przerwą od 12.30 do 13.00).


    Z piśmiennictwa:

    B. Popowska w artykule zamieszczonym w Ruchu Prawniczym Społecznym i Ekonomicznym (1996/4/77 t. 1) pt: 'Wybrane zagadnienia ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców w Polsce w świetle Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i Polską' zauważa, że ustawa z dnia 1920 r. o nabywaniu nieruchomośi przez cudzoziemców nie precyzuje, jakie dowody i informacje organ prowadzący postępowanie może (bądź w szczególnośc może) zażądać. Ustawa nie określa też nie określa też wymogów wniosku. Informacje na ten temat są jednakże upowszechniane, stąd zamieszczenie tych warunków w treści ustawy z pewnością wpłynęłoby na ujednolicenie, uproszczenie i - co się z tym wiąże - także skrócenie postępowania o nabycie nieruchomości przez cudzoziemców, nie pozbawiając Ministra Spraw Wewnętrznych możliwości i nie żądania także innych materiałów, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy.



    Słownik (Dictionery):

    Prawo użytkowania wieczystego (Right of Perpetual Usefruct in Polish Civil Law).

    Użytkowanie wieczyste - specyficzne dla polskiego prawa cywilnego prawo podmiotowe dotycz±ce nieruchomo¶ci gruntowej, jeden z trzech rodzajów praw rzeczowych, obok własno¶ci i praw rzeczowych ograniczonych. Polega na oddaniu w użytkowanie nieruchomo¶ci gruntowej będ±cej własno¶ci± państwa, gminy lub zwi±zku gmin osobie fizycznej lub prawnej na czas okre¶lony 99 lat (wyj±tkowo krócej, lecz nie mniej niż 40 lat). Dotyczy głównie gruntów położonych w granicach administracyjnych miast.

    HISTORIA

    Zostało wprowadzone 14 lipca 1961 r. ustaw± o gospodarce terenami w miastach i osiedlach. Aktualnie reguluje je tytuł II księgi drugiej kodeksu cywilnego. Konstrukcją nawi±zuje luĽno do wywodz±cej się z prawa rzymskiego dzierżawy wieczystej i charakterystycznej dla prawa feudalnego własno¶ci podzielonej. Ratio legis wprowadzenia użytkowania wieczystego była zasada panuj±ca w PRL, że nieruchomo¶ci gruntowe w miastach powinny być własno¶ci± państwa. Do 1989 r. użytkowanie wieczyste było praktycznie jedyn± możliwo¶ci± nabycia gruntów państwowych w miastach.

    Użytkowanie wieczyste jest formą po¶redni± pomiędzy własno¶ci± a prawami rzeczowymi ograniczonymi, z tym że bardziej zbliżone jest do własności. Prawo powstaje w wyniku zawarcia umowy w formie aktu notarialnego oraz wpisu do księgi wieczystej. Oddający w użytkowanie pozostaje wła¶cicielem gruntu i pobiera z tego tytułu opłatę roczn± od użytkownika. Użytkownik ma prawa zbliżone do wła¶ciciela. Korzysta z gruntu z wył±czeniem innych osób. Może prawem swobodnie rozporz±dzać, czyli sprzedać je, obci±żać, zapisać w testamencie. Podlega ono egzekucji. Użytkownik wieczysty ma pełne prawo własności do budynków postawionych na gruncie. Przysługuje mu również prawo do żądania, przed zakończeniem umowy, przedłużenia użytkowania wieczystego na kolejne okresy od 40 do 99 lat. Właściciel może odmówić wyłącznie ze względu na ważny interes społeczny. Zastrzeżenie to ze względu na historyczną zmienno¶ć 'interesu społecznego' może stanowić potencjalne zagrożenie dla prawa. Kolejnym ograniczeniem użytkowania wieczystego jest możliwo¶ć jego rozwi±zania, gdy użytkownik wieczysty korzysta z gruntu w sposób oczywi¶cie sprzeczny z jego przeznaczeniem okre¶lonym w umowie.

    Po upadku PRL rozpoczęła się dyskusja nad zasadno¶ci± utrzymywania konstrukcji prawnej, której zamysłem była ochrona własno¶ci państwa i przydatno¶ci± użytkowania wieczystego. Obrońcy istnienia tego prawa jako główny argument podnosz±, że istnienie prawa użytkowania wieczystego stymuluje obrót gruntami gdyż użytkownicy wieczy¶ci nie musz± płacić ceny nieruchomo¶ci jak w przypadku zakupu, lecz tylko roczne opłaty (pierwsza wynosi najczę¶ciej około 15-25% warto¶ci gruntu, następne 1%). Podnoszą również, że podobne konstrukcje prawne istniej± w innych państwach (Francja, Niemcy, USA, Szwecja).

    Obawy społeczne zwi±zane z projektami reprywatyzacji i zbliżającym się wstąpieniem Polski do Unii Europejskiej spowodowały uchwalenie w 1997 r. ustawy umożliwiającej przekształcenie użytkowania wieczystego we własno¶ć na wniosek użytkownika złożony do 31 grudnia 2000. W 2001 r. możliwość złożenia wniosku przedłużono o 2 lata. Obawy co do użytkowania wieczystego nasiliły się w okresie akcesji Polski do Unii Europejskiej. Zwolennicy likwidacji podnosili, że istnienie użytkowania wieczystego zamiast własno¶ci stwarza niepewno¶ć dla użytkowników wieczystych na Ziemiach Odzyskanych w przypadku roszczeń wła¶cicieli niemieckich sprzed 1945 r. W 2005 r. Sejm uchwalił ustawę likwiduj±c± dzierżawę wieczyst± przyznaj±c jednocze¶nie użytkownikom własno¶ć gruntów będ±cych w użytkowaniu wieczystym. Senat zmienił ustawę w ten sposób, że użytkowanie wieczyste pozostało jako instytucja, a użytkownicy gruntów w momencie wej¶cia w życie ustawy, maj± prawo do przekształcenia użytkowania wieczystego we własno¶ć. Poprawki zostały przyjęte przez Sejm.

    ¬ródło: http://pl.wikipedia.org/


    Right of Perpetual Usefruct in Polish Civil Law
    By Weil, Gotshal & Manges LLP
    The right of perpetual usufruct (RPU) is regulated by the Polish Civil Code in conjunction with the Act on Administration of Real Estate.

    A type of in rem right, an RPU is essentially a long-term land lease that grants the lessee the right to keep benefits derived from the land. An RPU can be granted only by the State Treasury (on land located in urban areas or included in urban spatial development plans) or by communes or their unions (on any land, urban or rural). According to Art. 232 of the Civil Code, an RPU may be granted to natural or legal persons on the following types of land: (i) lands owned by the State Treasury and located within the administrative jurisdiction of towns; (ii) lands owned by the State Treasury situated beyond those limits but covered by the spatial development plan of a town and designated to serve its economic needs; and (iii) lands owned by units of local government or their unions. The perpetual usufructuary (lessee) is entitled to use the land to the exclusion of other persons and may dispose of his rights within the same limits.

    Buildings and other facilities erected by the perpetual usufructuary on land owned by the State Treasury or by units of local government or their unions belong to the perpetual usufructuary. The same applies to any buildings or other facilities that the perpetual usufructuary acquired when concluding the agreement granting the RPU. The perpetual usufructuary is entitled to recover the market value of such buildings and facilities when the RPU expires.

    An RPU may last from 40 to 99 years. Within the last 5 years of the term, the perpetual usufructuary may request an extension of the usufruct for additional period of between 40 and 99 years. In such case, the government may only refuse the extension on grounds of 'important public interest'.
    Establishment

    (a) Administrative Decision.

    Under certain circumstances provided for under law, an RPU can be established in favour of State-owned entities that already use or manage the property. In such cases the RPU is granted on the basis of a decision issued by the voievode (province governor).

    (b) Agreement.

    An RPU may also be established on the basis of an agreement (the 'RPU Agreement'). Such an agreement, which must be concluded in the form of a notarial deed, determines the period of the RPU and the manner in which the property is to be used. The creation of a right of perpetual usufruct for the property or the transfer of such a right to another person must be entered in the Land and Mortgage Register for the property. In cases where a perpetual usufruct is granted for the purpose of constructing buildings or other facilities on the property, the RPU Agreement shall specify (i) the dates on which the construction work is to begin and to end, (ii) the kind of buildings or facilities and the obligation to maintain them in proper condition, (iii) the conditions and terms of rebuilding the buildings and facilities if they are destroyed or dismantled during the period of perpetual usufruct, and (iv) the consideration due to the perpetual usufructuary for the buildings or facilities that exist on the property on
    the day the RPU expires.

    The RPU expires when the term thereof lapses or when the RPU Agreement is terminated. Appropriate authorities may demand that the RPU Agreement be terminated if the perpetual usufructuary uses the property in a manner inconsistent with the contractual provisions, and in particular if it failed to construct the required buildings and facilities within the term specified in the RPU Agreement. If the RPU Agreement is terminated, the first fee for perpetual usufruct is returned as well as the total sum of paid annual fees attributable to the unused portion of the perpetual usufruct. However, the maximum total amount of returned fees cannot exceed the value of the RPU as of the date of the RPU Agreement's expiration.

    The first payment and annual fees

    For the duration of his right the perpetual usufructuary is obliged to pay annual rent (the 'Fee'). The first payment for an RPU ranges from 15% to 25% of the price of the land, while the normal annual fee for an RPU is 3% of the property value as established by a proper real estate appraiser who is chosen by the commune rather than the perpetual usufructuary. The property can be revalued, by virtue of law or upon the application of the perpetual usufructuary, though not more often than once a year. If the fee is revalued by virtue of law, the revalued fee will be established on the basis of the former percentage rate applied to the value of the real property on the date of the revaluation. An appropriate authority intending to revalue the annual fee for an RPU should terminate the previous amount in writing not later than December 31 of the previous year, while simultaneously determining the proposed new fee rate.

    Transferability

    An RPU for a property must be granted in the form of a notarial deed. Transfer of an RPU is valid only after such transfer is recorded in the Land and Mortgage Register. Please note that property on which an RPU was previously granted may be sold only to the perpetual usufructuary. As of the date of execution of the sale agreement, the previously established RPU expires by virtue of law.

    Protection of an RPU

    According to Polish law, the protection of an RPU is similar to the protection of ownership. The perpetual usufructuary may file a claim for property of which it has been illegally deprived against any unauthorized holder (including the owner) of the property that is subject to the RPU. In order to protect the RPU, a perpetual usufructuary has the right to claim restitution of its lawful position against a person who infringes upon its quiet enjoyment of the RPU in a manner other than by depriving the perpetual usufructuary of actual control of the property.

    The period of limitation for filing claims against the perpetual usufructuary for damages resulting from improper use of the land, as well as any claims of the perpetual usufructuary against the governmental authority for remuneration for buildings and any facilities located on the land when the RPU expires is three (3) years from the RPU expiration date.

    Land and Mortgage Register recording

    The RPU title to real estate exists in the Land and Mortgage Register maintained by the local registry court. The Land and Mortgage Register contains vital information on the legal status of the land, including the name of the owner or holder of the RPU and any encumbrances on the land. Under Polish law, the Land and Mortgage Register reflects the actual legal status of the property and is designated as the proper and only evidence of title recognized by the law. Any granting or transfer of the RPU as well as any provisions of the RPU Agreement that relate to a particular use of the land must be recorded in the Land and Mortgage Register in order to be valid.

    Right of first refusal

    The commune has the right of pre-emption or first refusal in case of the sale of:

    1. ownership of undeveloped land that the seller previously acquired from the State Treasury or commune,

    2. any perpetual usufruct on undeveloped land,

    3. any real estate located in areas designated for public use, and

    4. any real estate registered as a historical landmark.

    the last also including perpetual usufruct of the property. However, the owners and perpetual usufructuaries can circumvent this right of first refusal if they contribute the land or perpetual usufruct to companies in the form of a capital contribution or transfer the land either through a gift or exchange of lands or any similar transfer which is not an actual sale.

    An RPU is subject to the right of first refusal each time it is transferred to another party, as long as the subject land remains undeveloped.

    The right of first refusal may be exercised by the commune within two (2) months from the date the notary prepares the real estate purchase agreement. The right of first refusal must be exercised for the price determined by the parties in the real estate purchase agreement. Provisions in the purchase agreement with a third party intended to forestall the right of pre-emption is ineffective with respect to the entitled person.

    Administrative Restrictions

    According to the Act on Acquisition of Real Estate by Foreigners, the acquisition of an RPU by a foreigner requires a permit from the Minister of Internal Affairs. Foreigners must also apply for this permit before acquiring any share(s) of a Polish company that holds the RPU and is either (a) already controlled by foreigners or (b) would come under foreign control as a result of the transfer. This restriction applies to both limited liability companies and joint stock companies. The only exception relates to foreigners who are already company shareholders.

    Another restriction has been provided by the Act on Companies with Foreign Shareholding. Therefore, establishing an RPU on land owned by the State Treasury for the benefit of foreign subjects, acquiring an RPU by a foreign subject through a contract of sale (from a state-owned legal person), or transferring property as an in-kind contribution (if a state-owned legal person is a new shareholder) all require a permit issued by the Minister of Treasury.
    Source: http://library.findlaw.com/2000/Jan/1/129161.html


    Converting Perpetual Usufruct Into Ownership
    17 August 2005
    On July 29, 2005, the Sejm approved the Senate's amendments to the Act on Converting Perpetual Usufruct into Ownership Title to Real Estate. The purpose of the law is to enable selected holders of perpetual usufruct to convert perpetual usufruct into full ownership (fee simple) upon request. By accepting the version proposed by the Senate, the legislature abandoned the idea of a complete liquidation of perpetual usufruct rights.

    Perpetual usufruct is similar to ownership rights in the sense that it gives one the right to use land to the exclusion of other persons, and a perpetual usufructor, just like an owner, may sell the land or take out a mortgage against it. Notwithstanding the above, the State Treasury or the local municipality continues to be the owner of a perpetually usufructed plot of land; perpetual usufruct rights are limited in time and last only for 99 years with an option to extend this period; perpetual usufructors pay an annual fee to the land owner and there are certain other limitations on the use of land by the perpetual usufructor.

    The right to demand conversion of perpetual usufruct rights into ownership title will be vested in the following entities:
    1) natural persons, including their legal successors, who on the effective date of the act will be perpetual usufructors of:
    a) residential real estate or real estate developed with garages or designated for such purposes;
    b) agricultural real estate, except for that intended for purposes other than agriculture.
    2) natural and legal persons (and their legal successors) who are owners of apartments in buildings built on perpetually usufructed plots, including those who purchased such rights following the effective date of the act.
    3) housing cooperatives (or their legal successors) which own residential buildings or garages on the effective date of the act.

    Applications for transformation of a perpetual usufruct right into full ownership will be considered by the county administrator (starosta) if the real estate in question is owned by the State Treasury; or mayors of villages, towns or cities or, alternatively, the executive board of a county or province if the real estate is owned by local government authorities. Conversion of perpetual usufruct rights into an ownership title will take place upon the conversion decision becoming final and non-appealable. Conversion applications may be filed by Dec. 31, 2012.

    An entity acquiring an ownership title to real estate by conversion of perpetual usufruct will be required to pay a fee to the existing owner (i.e. the State Treasury or local government unit). The fee will be calculated as the difference between the market value of the real estate and the perpetual usufruct fees already paid. The fee can be paid in installments, and discounts will be available to owners of agricultural real estate. Conversion will be free of charge for persons who were given perpetual usufruct rights in lieu of real estate expropriated or taken over by the State Treasury or on the grounds of the so-called Warsaw Decree (issued right after World War II to nationalize real estate in Warsaw). The president of Poland has 21 days to veto the act. Unless the act is vetoed, it will enter into force 30 days following publication.

    Bartosz Clemenz
    is a senior associate at SALANS Warsaw office. He specializes in environmental protection, real estate and mergers & acquisitions.
    Source:http://www.warsawvoice.pl/view/9048/.

    Zobacz też:
  • ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW z dnia 2 lutego 1999 r. w sprawie trybu postępowania i szczegółowych zasad prowadzenia rejestrów nieruchomo¶ci, udziałów i akcji nabytych lub objętych przez cudzoziemców. Zobacz tekst

  • USTAWA z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomo¶ci przez cudzoziemców. Zobacz tekst.

  • USTAWA z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach. Zobacz tekst.

  • USTAWA z dnia 3 lutego 2001 r. o zmianie ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców oraz ustawy - Ordynacja podatkowa - w zwišzku z dostosowaniem do prawa Unii Europejskiej. (Dz. U. z dnia 9 marca 2001 r.)


  • USTAWA z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.


  • ROZPORZĽDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH z dnia 28 czerwca 1984 r w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności.


  • USTAWA z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego. (Dz. U. z dnia 6 października 1986 r.


  • USTAWA z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim.




  • Układ Stowarzyszeniowy - kwestia obrotu nieruchomościami z udziałem podmiotów zagranicznych.

    Materiały na tej stronie w części zaczepnięto ze żródeł MSWiA www.MSWiA.gov.pl


    Zobacz też nasz dział: Akty Prawne

    CIEKAWE STRONY:

  • www.cudzoziemcy.pl.



  • Copyright 2002-2017 by KAZA. All Rights Reserved.
    Korzystanie z serwisu oznacza akceptację regulaminu.